Precies een week geleden was onze laatste dag in Le mas Blanc in Frankrijk.
Terug in Nederland vraagt het dagelijks leven weer veel aandacht en heeft de plaats ingenomen van het groepsgebeuren en alle verwennerij waar ik heb van mogen genieten.
Wat wel bij me is gebleven, ondanks alle eisen die het leven weer aan me stelt, is de innerlijke vreugde die het zingen en samenzijn in Frankrijk me heeft gebracht.
Ik betrap mezelf erop dat ik veel in mezelf maar soms gewoon hardop, op straat loop te zingen!
Vandaag hadden we onze laatste “Zingen voor je leven” koorrepetitie en kon ik iets overbrengen van de rijkdom die ik mee terug heb mogen nemen.
Voor alle koorleden heb ik “de Meeuw” en “Alma” gezongen. Dat viel nog niet mee zonder de ondersteuning van muziek en meezingers! Ik begon Alma te zingen op de muziek van de meeuw…..
Afijn het kwam allemaal wel goed. De intentie was duidelijk.
Natuurlijk hebben we ook weer Ningun gezongen met een “estafette” met de twee stokjes met crêpepapier die ik had meegenomen uit Frankrijk. Dat werd ingegeven doordat ik mijn koorleden zo graag iets wilde laten proeven van de vreugde die we hebben gedeeld met elkaar.
Uiteindelijk zijn een aantal liedjes uit Frankrijk door ons koor meteen “geadopteerd” terwijl we in Frankrijk het lied “Ningun” (Jai dai dai) vanuit Oss hadden overgenomen.
Wat een geweldige vorm van “kruisbestuiving” als we elkaar in het hele land bij alle zingen voor je leven koren zo de vreugde door kunnen geven!
Zoals in Frankrijk de dag van afscheid aanbrak was dat vanochtend ook zo en heb ik met de stemexpressiedocente en onze dirigent op de piano iedereen de “Irish blessing” toegezongen voor een goede zomerstop en de wens dat we elkaar in september weer allemaal terugzien.
Niet zo vanzelfsprekend in een groep waarin de ervaring met kanker de gemeenschappelijke reden is voor het samenzijn.
Kortom ik ben weer geland in Oss en de hektiek van alle dag maar blijf de ervaringen koesteren!!