Berichtje van Heleen op maandag

Toen bekend werd, door omstandigheden nog geen twee weken geleden, dat Dionne met ons mee zou gaan als dagcoördinator en coach, zaten wij ons rijk te rekenen met de auto, die zij mee zou nemen: nu konden we ook een keer op een middag naar een terrasje!!
We hebben als leiding meerdere malen hartelijk gelachen om deze veronderstelling!
Zelfs nu we met zoveel leiding (drie docenten, een dagcoördinator, en een ICT vrouw) deze week begeleiden hebben we het ongelofelijk druk!
Zelf dacht ik van te voren wel eens: op 17 deelnemers hebben we best veel begeleiders, is het niet een beetje topzwaar? We kunnen nu allemaal oprecht zeggen: we zijn blij met de grootte en samenstelling van ons team!!!
We weten allemaal, dat we niet zomaar een groep mensen op vakantie zijn. Iedereen heeft een behoorlijke rugzak, en is ook van plan, om daar een beetje van achter te laten hier in Frankrijk. Ik heb genoten van de openheid, waarmee iedereen in de kerk van Domremi, de geboorteplaats van Jeanne d'Arc, zijn/haar symbool achterliet voor wat achtergelaten mocht worden. Het was een briefje, de laatste pilletjes tegen de misselijkheid, een half lokje laatste haar ( het hele lokje was teveel gevraagd). Sjoerdje begeleidde dit ritueel prachtig, en nodigde iedereen uit de zakdoekjes met tranen ook achter te laten: zo mooi.
Verder gaat de tijd enorm snel. Zo had ik het idee, om vandaag nog veel meer over mijn eigen ervaringen te laten weten aan iedereen, die geïnteresseerd is. Maar het is alweer half vier, en over een kwartier gaan er zes mensen met mij mee wandelen. Pieta heeft mooie kaarten, om als thema te gebruiken bij gesprekken tijdens het lopen.
Tot nu toe dus: geweldig, intens, mooie muziek, heerlijk zingen...
Tot de volgende keer! Heleen

zaterdag 28 mei en zondag 29 mei ; Casteljau en Le Mas Blanc

Vanmiddag (28 mei) heeft onze chauffeur ons laten zien wat voor vakman hij is, het was “ zwoegen” voor hem,  vooral de laatste kleine binnenwegen waren niet echt “ touringcar” vriendelijk. Een bocht was een uitdaging en na 2 keer heen en weer steken, konden we toch echt onze camping bereiken.

Om 18.30 arriveren we op een schitterende locatie van een camping in Casteljau midden in de natuur met veel stilte bos en een bergrivier.

’s Avonds heeft het team voor ons gekookt en hebben we gezellig met z’n allen in een grote kring gegeten. Er ontstaan geanimeerde gesprekken en bij sommigen komen ook de emoties boven van de afgelopen tijd.

De volgende ochtend een lekker Frans ontbijtje in het heerlijke ochtendzonnetje.

Voordat we naar Mas Blanc afreizen gaan we eerst nog naar de plaatselijke markt van Le Vans.

De markt is sfeervol en slingert zich tussen smalle straatjes en mooie gerenoveerde oude huizen omhoog naar het centrum. Een muzikant speelt melancholieke chansons op zij accordeon. Wat een ambiance.

Hanneke is jarig , hoera hoera, ze wordt door iedereen zowat fijngeknepen en ze geniet zichtbaar.

Na de markt rijden we naar onze eindbestemming . Mariette is bij ons achter in de bus komen zitten om gezellig maf te doen.  Claudia ziet er voor het eerst uitgeslapen uit.  Heleen meldt dat we vanaf nu allemaal op schema gaan.

Om half drie arriveren we bij de voet van de berg naar le Mas Blanc. Hier worden we opgewacht door Jan de Rooij, de eigenaar van le Mas Blanc die een vrachtwagentje heeft meegenomen voor de bagage.

Puffend en zwetend zijn de eersten boven na een stevige klim van anderhalve kilometer. Het weer kan niet beter, de hemel kleurt strak blauw, iedereen zoekt een schaduwplek onder een oude eik.

Tein stelt zich aan iedereen voor en vertelt hoe het eten is geregeld inclusief een surprise diner voor vanavond.

De allergie gevallen worden besproken. We eten volgens het table d’haut systeem, dat houdt in : er wordt aangeschoven waar er plaats is. De huishoudelijke zaken worden door Tein ook nog even uitgelegd. We krijgen allemaal onze kamers toegewezen.  Om half zes komen we bij elkaar om  groepjes van vier personen te vormen . Iedere dag is er een moment om met elkaar onze ervaringen uit te wisselen, opmerkingen en ideeen te geven.  Dionne  legt uit wat wij gaan doen deze week. Dan gaan we gezamenlijk de verjaardag vieren van Pieta en Hanneke.

Hanneke heeft voor een variëteit aan tapenades en olijven gezorgd, de rose en de wijn vloeien rijkelijk. Pieta en Hanneke worden vervolgens verrast met diverse cadeautjesvoor hun verjaardag. Ze zijn erg enthousiast.

Er is gelegenheid voor iedereen om zich in te schrijven voor verschillende sessies , zelfs zwaarddansen (Tog Chod) staat op het programma.

Om 20.00 uur schuiven we aan buiten op het terras voor een verrassingsdiner verzorgd door Marjolein, onze kok deze week. Iedereen geniet zichtbaar van het eten, de prachtige locatie , de natuur en de stilte.

Tegen elf uur zoeken de laatsten hun kamer op voor de nacht. Samen met de duisternis wordt het stil. In dit prachtige verbouwde klooster dat plusminus 700 jaar lang bewoond is geweest door 11 monniken en een abt van een orde waar we de naam van vergeten zijn. 

Na het ochtend ontbijt is er lichaamswerk van Martina.  Aansluitend onze eerste echt koorrepetitie midden in het bos. Het is wonderlijk mooi hoe de geluiden van de natuur zich mengen met onze zangstemmen.  

Tot 16.00 uur is iedereen vrij om te doen wat hij of zij wil . Vanaf 16.00 tot 18.00 uur zijn er facultatief individuele sessies , wandelen of iets anders.

Van 18.00 uur tot 18.30 vinden de dagbijeenkomsten van de kleine groepen plaats.  Fijn dat iedereen weer even zijn zegje kan doen.

’s Avonds is er weer een uitstekend diner  waarbij we het personeel hebben toegezongen als dank voor alle liefde en goede zorgen die wij ontvangen op deze inspirerende plek.