Vrijdag 10 Juni 2011 : Door Pieta

Precies een week geleden was onze laatste dag in Le mas Blanc  in Frankrijk.

Terug in Nederland vraagt het dagelijks leven weer veel aandacht en heeft de plaats ingenomen van het groepsgebeuren en alle verwennerij waar ik heb van mogen genieten.

Wat wel bij me is gebleven, ondanks alle eisen die het leven weer aan me stelt, is de innerlijke vreugde die het zingen en samenzijn in Frankrijk me heeft gebracht.

Ik betrap mezelf erop dat ik veel in mezelf maar soms gewoon hardop, op straat loop te zingen!

Vandaag hadden we onze laatste “Zingen voor je leven” koorrepetitie en kon ik iets overbrengen van de rijkdom die ik mee terug  heb mogen nemen.

Voor alle koorleden heb ik “de Meeuw” en “Alma” gezongen. Dat viel nog niet mee zonder de ondersteuning van muziek en meezingers! Ik begon Alma te zingen op de muziek van de meeuw…..

Afijn het kwam allemaal wel goed. De intentie was duidelijk.

Natuurlijk hebben we ook weer Ningun gezongen met een “estafette” met de twee stokjes met crêpepapier die ik had meegenomen uit Frankrijk. Dat werd ingegeven doordat ik  mijn  koorleden zo graag iets wilde laten proeven van de vreugde die we hebben gedeeld met elkaar.

Uiteindelijk zijn een aantal liedjes uit Frankrijk door ons koor meteen “geadopteerd” terwijl we in Frankrijk het lied “Ningun” (Jai dai dai) vanuit Oss hadden overgenomen.

Wat een geweldige vorm van “kruisbestuiving” als we elkaar in het hele land bij alle zingen voor je leven koren zo de vreugde door kunnen geven!

Zoals in Frankrijk de dag van afscheid aanbrak was dat vanochtend ook zo en heb ik met de stemexpressiedocente en onze dirigent op de piano iedereen de “Irish blessing” toegezongen voor een goede zomerstop en de wens dat we elkaar in september weer allemaal terugzien.

Niet zo vanzelfsprekend in een groep waarin de ervaring met kanker de gemeenschappelijke reden is voor het samenzijn.

Kortom ik ben weer geland in Oss en de hektiek van alle dag maar blijf de ervaringen koesteren!!

maandagochtend 5 juni, door Heleen

Het is niet te geloven, dat het alweer voorbij is.

Ik zit nu thuis te genieten van mijn Bapo-verlof ( de zg. “ouwelullen-uren” op de basisschool, waar ik drie ochtenden per week muziekles geef).

Heel kort gezegd: ik wist, dat deze reis voor iedereen heel bijzonder zou zijn, maar dat het zo bijzonder zou zijn had ik in mijn stoutste dromen niet verwacht. Echt alle deelnemers hebben niet alleen “gewoon”genoten van het zingen, het heerlijke eten en  de omgeving, maar echt een belangrijke belevenis ervaren door de diepgang van de sessies van Sjoerdje, Dionne en Martina in combinatie met het zingen.

Wat hebben we elkaar als team mooi aangevuld: als er een gesprek met een diep inzicht had plaatsgevonden, kon dat door het zingen al gelijk wat meer plek krijgen, “indalen”in het lichaam. En naarmate de dagen verstreken, zag je, dat iedereen lichter, vrolijker en opener werd. Er was plaats voor tranen, verdriet, en door de muziek werden we weer meegenomen in wellicht eerst nog dieper verdriet, maar daarna lichtheid, kracht en vrolijkheid.

Dat dit zoveel teweeg zou brengen bij iedereen, inclusief onszelf, had ik misschien ooit heel in het begin van dit hele traject gehoopt, maar door alle regeldingen erom heen ook weer een beetje vergeten. Het enige, wat ik dit jaar wist was: we gaan dit regelen, hoe dan ook.

Ik wil trouwens niet beweren, dat alles rimpelloos is verlopen; er zijn ook moeilijke dingen gebeurd. Maar dat hoort erbij, dat weet je van te voren. Het was heerlijk, dat we als team constant met elkaar in contact bleven, en elkaar aanvulden.

Zo ongeveer op dinsdag hadden we allemaal het gevoel: ja, het is goed, iedereen is gearriveerd op de plaats waar zij/ hij thuishoort.

En nu: het einde van de reis, het begin van het doorgaan. We hebben talloze ideeën over hoe verder. Dat komt later. Nu gaan we eerst terug naar de basis: wie zijn wij met de ervaring van deze reis?

Blijf de blog lezen: we zullen U op de hoogte houden van de ontwikkelingen, die we doormaken. En wie weet, is er een mogelijkheid, dat U ook een belangrijke steen kunt bijdragen aan Zingen voor je Leven in Frankrijk.

In dankbaarheid, namens het team, Heleen van der Heul

5 juni 2011

Vanuit de bus op de terugweg, door Pieta

Daar zitten we dan in de bus op weg naar huis terwijl het buiten om ons heen bliksemt en regent; tijd om de zon thuis op te zoeken.!

We zijn even gestopt in Saint Ambroix bij de plaatselijke boulanger om ons laatste `Franse ontbijtje in te slaan. Een hartige hap voor later op de dag want het wordt een latertje vandaag We zijn vroeg vertrokken om nog op een beetje al redelijke tijd in Eindhoven en Almere te kunnen aankomen. Aan onze chauffeurs Wim en zijn vrouw Leida zal het niet liggen.

Gisteren was onze laatste dag die in het teken stond van afscheid nemen. Voor enkelen nog een laatste massage, zwembadsessie of andere behandeling. Anderen hadden zich opgegeven om boodschappen te gaan doen voor ons gezamenlijke diner/buffet en dat ook te maken. Er was een ploeg die de tafels feestelijk had gedekt met bloemetjes uit de tuin en prachtige organza tafellopers (de zingen voor je leven shawls!) Koffers moesten gepakt. Om efficient te kunnen vertrekken worden de grote tassen al vandaag naar beneden gebracht en in de bus geladen. Overal heerst bedrijvigheid en de laatste voorbereidingen om er met zijn allen een gedenkwaardige avond van te maken.

Hier en daar kosten de inspanningen meer dan was voorzien en is enig “ revitaliserende aandacht” nodig maar daarin kan ruim worden voorzien zodat iedereen uiteindelijk rond 17.30 bij elkaar is. Het is kenmerkend voor de sfeer van saamhorigheid en gemeenschappelijke verantwoordelijkheid  die er vanaf het begin geweest is. Dionne, onze regelaarster, opent de avond met een woordje en een ontroerend manier om afscheid van elkaar te nemen.  Eerst wordt ons gevraagd om kort samen te vatten wat kanker ons gekost heeft en wat het heeft opgeleverd om dan aan te vullen of de week je heeft gebracht wat je gewenst/gehoopt had. Ik aarzel even of ik het verlies van mijn baarmoeder zal noemen als wat kanker me heeft gekost; het voelt nog steeds zo verdrietig maar ik kies er toch voor om juist dat verdriet met deze bijzondere  en liefdevolle mensen te delen. Hier is het veilig om dat hardop uit te spreken. Dan staan we in twee rijen tegenover elkaar en zingen “ Bonsoir” naar elkaar, een liedje wat we hadden ingestudeerd om met of voor het Franse koor te zingen. Dat ging niet door en krijgt nu een heel andere invulling. We schuiven steeds een plaatsje op zodat je iedereen persoonlijk in de ogen kunt kijken. Ergens onderweg voelt het alsof ik voor de tweede keer bonsoir de naam van de persoon tegenover me wil zingen en aan het eind klinkt tegenover me Merci..... i.p.v. 2 maal bonsoir. Het maakt emoties  los en ontroering.

Nu we toch aan het bedanken zijn bieden we als deelnemers de leiding een speciaal en toepasselijk cadeautje aan met voor ieder een kaart met een persoonlijke boodschap. De glasgeblazen G sleutels aan een bijpassend koord om te dragen als halssierraad vallen in de smaak. Het blijkt dat de discussies over wie welke kleur moest krijgen goed hebben uitgepakt en de Oh’s en Ah’s  spreken boekdelen.

Als verrassing bieden we de leiding nog het prachtige lied van de meeuw aan wat we zonder de bezielende leiding van Heleen zingen.  : 

Even, zonder één beweging

ligt een meeuw gewichtloos op de wind

Dus als ik nu eens in zee ging

zou die mij dan wiegen als een kind

Heel je leven 

alle dagen

ben je al gedragen en bemind

 Een lied wat we hebben gezongen in de kerk van Jean D’Arc op de heenweg en bij ons allen een bijzondere indruk heeft achtergelaten.1 soliste begint en wordt nog twee maal aangevuld met een volgende en de rest van de groep zingt het refrein mee. Het is onmiddellijk duidelijk dat Heleen een onmisbare rol heeft maar het heeft ook beslist zijn charme om het met zuiverheid van hart en af en toe een valse noot te zingen.

Dan is het wel tijd voor een wat luchtiger noot en de “ ervaringstraktatie” van de verjaardag van een van de deelnemers stond nog op de agenda. Het is droog en op het grasveld bij de vijver wordt met stokjes waaraan gekleurde repen crepepapier zitten rondgewerveld en gezongen op een joods lied wat door ons in het hart gesloten is. 


Jai dai dai. De kinderlijke vreugde en blijheid is van alle gezichten af te lezen. 

Geven valt hier naadloos samen met ontvangen. Genieten!!

Dan vallen we aan op het heerlijke buffet nadat een ieder heeft kunnen uitleggen welke heerlijkheden hij/zij heeft gemaakt. Het smaakt ons allemaal heerlijk en door af en toe van plaats te wisselen komen we elkaar aan tafel ook weer tegen. Er zijn nog bedankjes van Heleen  namens ons allemaal voorde geweldige staf van “ Le Mas Blanc” die ons in zoveel terwille is geweest. En we zingen voor Marjolein en Alma die ons iedere avond bij het diner zo hebben verwend met hun heerlijke eten maar vooral hun bijzondere hartverwarmende persoonlijkheid. Het lied van Claudia de Breij  “ Mag ik dan bij jou”  wordt wonderschoon door José gezongen en door de rest aangevuld en hierbij houdt Marjolein (en menig ander) het niet droog. Zoals we in Le Mas Blanc zeiden” Er werd weer flink gespetterd’ !!

Ook de andere stafleden worden niet vergeten en we zingen daarna nog een aantal prachtige liedjes en sluiten af in een kring terwijl we hand in hand met elkaar Bonsoir tweestemmig zingen. Het zou beslist geen schoonheidsprijs hebben gewonnen voor kritische oren maar “What the heck”; we luisterden met ons hart.

Om half elf moet Heleen ons echt naar bed sturen want we moeten vroeg op om om 7 uur weg te kunnen rijden. Er wordt nog intens afscheid genomen van degenen die er nog wat vakantie aan plakken of met ander vervoer naar huis reizen.

De volgende ochtend krijgen we als afscheid nog een flinke donderbui mee voor we wat klammig in de bus stappen en weemoedig zwaaien naar de achterblijvers; het is echt afgelopen. Na een geweldig avontuur met elkaar gaan we vol indrukken, ervaringen, nieuwe inzichten en een hart vol dankbaarheid naar huis.

Het zal nog lang in me “ nazingen”..................................

woensdag tot en met zaterdag verslag van Dick

Woensdagmorgen is er weer zangexpressie en stemmen uitproberen. ’s Middags vrij, en een gevarieerd aanbod van “ lichaams- en geestbehandelingen” . Om half acht is er weer een voortreffelijk diner. Omstreeks 10 uur verlaten de laatste gasten het sfeervolle restaurant.

Deze dag heeft weer voldoende stof opgeleverd om over na te denken.

Donderdagmorgen om 8.30 weer een heerlijk ontbijtje. Om half tien starten we weer met zangexpressie. We zingen om de beurt voor elkaar, waardoor een mooie sfeer ontstaat.. Tijdens de repetitie oefenen we voor de vrijdagavond. ’s Middags zijn we weer vrij. ’s Avonds een superdiner met parelhoen. Klarie verrast de leiding op bijzondere wijze met een persoonlijk praatje voor iedereen.  Het is een hartverwarmende afsluiting van een mooie dag.

Vrijdagmorgen: vijf uur wakker. Ik overpeins de dagen, die we hebben meegemaakt, en in het bijzonder de mensen, die daar in voorkomen. Om 9.30 de laatste lichamelijke oefeningen van deze week, met daarna het oefenen voor de grand finale vanavond. Dan pakken we onze koffers, en brengen we die naar het vrachtwagentje van Jan. Vanmiddag brengen Tein ze alvast naar de bus, die het weggetje naar boven volgens Jan niet kon rijden, maar volgens de chauffeur makkelijk!!

We gaan ons eigen diner maken. Dionne brengt ons binnen 20 minuten naar de Carrefour voor de boodschappen, twee winkelwagentjes met een kop erop..Dat moet voldoende zijn.

Iedereen gaat druk aan de slag. Om half acht schuiven we aan de mooi gedekte tafels aan. De speciale ploeg voor de tafels, heeft prachtige bloemen geschikt met behulp van Jolanda van Le Mas.

De wijn vloeit uitbundig, en er is een grote hoeveelheid hapjes. Na afloop van het diner wordt er weer uit volle borst gezongen. Iedereen is gekleed in witte kleding met mooie Zingen voor je Leven sjaals. De echtgenoten en de leiding van Le Mas zijn uitgenodigd. Na een warm afscheid van de staf van Le Mas blanc gaat iedereen tevreden naar zijn bedje.

Zaterdag morgen vijf uur: ik word wakker van een zware klap: onweer! Om 6.30 gaat de laatste handbagage naar beneden. Wij, de kloostergangers ,dalen in de gietende regen af naar de bus. Na een korte stop bij de plaatselijke bakker om verse croissants en ander lekkers in te slaan, slingert de bus zich via kronkelige binnenwegen naar de autoroute. Het weer klaart zienderogen op, en in no time gaan de vesten en jassen in het bagagerek. Na enkele welkome stops arriveren wij om 17.30 in Luxemburg.

Donderdag 2 juni : Door Pieta

Het zonnetje lijkt er vandaag zin in te hebben maar blijft de rest van de dag toch te aarzelend achter de wolken verstoppertje spelen. De harde wind is gaan liggen en er is een aangenaam temperatuurtje.
De vroege vogels: een ochtend samenzijn om de dag mee te beginnen, om 7.30, was voor een enkeling nog niet te vroeg.
Als echt die-hards zitten we , nu het droog is, om 8.30 toch weer met zijn allen buiten aan het ontbijt.
Dionne, onze regelaar, neemt even het programma door en we realiseren ons met enige schrik dat morgen alweer onze "afscheidsdag" is aangebroken !
We zijn aan elkaar gewend , gewaagd en gehecht  geraakt door alles wat er uitgewisseld is.
Sjoerdje heeft weer een prachtige stembevrijdings-oefening voor ons. We zingen elkaar de gevoelens van de afgelopen week toe met als afsluiting in een kring een "stemcadeautje" aan elkaar. Het is een bijzondere ervaring waarin allerlei verschillende emoties hun plaats krijgen. Ontroering was vooral de mijne.

Na de thee volgt , zoals bijna elke ochtend, het gezamenlijke zingen. Nu onze afspraak met het Franse koor niet doorgaat; zij hebben om onduidelijke redenen afgezegd, oefenen we liedjes om voor de staf (en tegelijk onze verwenners van Le Mas Blanc) te zingen.

Aan het eind van de oefensessie komen de djembé's ( Afrikaanse trommels) te voorschijn en wordt er swingend en met elkaar muziek-makend en dansend afgesloten. Het is mooi om te zien en voelen hoe ieder in deze groep op zijn/haar manier een plekje heeft ingenomen en voor zichzelf grenzen verkent en verlegt.
Wil je luisteren ? Dan luister je
Wil je mee muziek maken? Dan maak je muziek
Wil je dansen? Dans
Wil je toeschouwer zijn? Ook dat is goed

Terwijl ik dit schrijf hoor ik in de verte een koekoek zijn lied zingen en beneden me in het hoofdgebouw/restaurant hoor ik een deel van de groep zingen; flarden van die muziek en soms de djembé komen af en toe op de wind aandrijven.

Mijn slaapplek: "het zonnehuis", door ons Zonnetempel genoemd, staat wat hoger op de heuvel, dan het hoofdgebouw en heeft een prachtig uitzicht over de bergen en als hij zichtbaar is, de zonsondergang, en oh die prachtige sterrenhemel.
Af en toe vallen er uit de donkere wolken wat regendruppels, maar het is te lekker om naar binnen te gaan.
Na het zingen vanmorgen kon ik de lokroep van het zwembad niet langer weerstaan en "bommetje".
Nou dat was wel even schrikken want het bad is niet verwarrrrrrmd en was de afgelopen dagen zonder zon best afgekoeld. Toch was het heerlijk.

Ook ik heb me vandaag weer overgegeven aan een middagdutje, want de dagen zijn vol met ervaringen, indrukken, uitwisseling, persoonlijke behandelingen , en dat hazenslaapje was heerlijken voelde ook wel nodig.

Pieta

Donderdag 2 juni, Heleen

Het weer is vandaag lekker fris, gelukkig warmer dan gisteren: we hebben buiten kunnen ontbijten.
Een prachtige Vroege Vogel klankmeditatie met Sjoerdje. Even toelichten: Vroege Vogellessen zijn de vrije lessen, die voor het ontbijt plaats vinden. De ene keer zijn we met zijn zessen, de andere keer met zijn allen. Klankmeditatie: we zingen klanken, die bij onze verschillende energiecentra passen. het werkt verruimend in je lichaam.
Vanwege het nog iets frisse weer gaf Sjoerdje haar stembevrijdingsles in het Jaargetijdenhuis. Het laatste gedeelte van de les hebben  we in een kring om de beurt voor elkaar gezongen.
De zangrepetitie was spannend: Tiebié Paiom vierstemmig!! In groepen onder leiding van José, Cora, Janet, Heleen en Sjoerdje studeerden we de stemmen op verschillende locaties in. En toen: samen zingen!!! Het was gelijk prachtig. Marjolein, onze kok, en een echtgenoot van een van de deelnemers zongen mee.
Dit russische danklied stemt ook daadwerkelijk iedereen dankbaar en eerbiedig. De klanken zijn zo prachtig. Om het verschil in sfeer lekker groot te maken kwamen daarna de vier djembees en alle ritme instrumenten tevoorschijn. Een swingende afsluiting.
Straks om kwart voor vier weer sessies, Tog Chöd en zingen. Ik ga wat afrikaanse liedjes leren van 2 dames van een Zingen voor je Levenkoor.
Tot de volgende keer! Heleen

De Tog Chöd workshops : 1 juni , Door Janet

Deze week heb ik 2 workshops gegeven aan deelnemers die kennis wilden maken met deze Tibetaanse Zwaardkunst. Je leert allerlei bewegingen met een boken, een lichte, houten stok.
Het doel van deze sportvorm ( een combinatie van bewegingsmeditatie, dans en martial arts), is om overmatige gedachten en emoties te doorsnijden met het zwaard, loskomen van gepieker, angst, frustratie en boosheid en omzetten naar daadkracht, balans en zelfvertrouwen. Loslaten wat je niet meer nodig hebt. Maandag waren er 7 en vandaag 5 deelnemers.
Lekker buiten op het veld hebben we de eerste basisbeweging ingeoefend, waarbij er een krachtig "HA" over het terrein schalde. "HA" opent het borstgebied en is de klank van het hart. Het was heerlijk om iedereen in z'n element te zien zwaarden.

Vandaag was er geen zon, wel een hoop wind! Het was stoeien met de elementen. De grond onder onze voeten, de wind door onze haren, het vuur van onze kreten en adem en het water in de vorm van een stroom van gevoelens en emoties. Naast "HA" nodigde ik de deelnemers uit om ook andere klanken te maken. JA, NEE, STOP, HO,KOM,GA !

Fantastisch mooi om te zien hoe een ieder in z'n kracht kwam en dit uiting kon geven aan eigen bewegingen, gebaren en klanken. Dank jullie wel, het maakt me zo blij !

Janet