Vanuit de bus op de terugweg, door Pieta

Daar zitten we dan in de bus op weg naar huis terwijl het buiten om ons heen bliksemt en regent; tijd om de zon thuis op te zoeken.!

We zijn even gestopt in Saint Ambroix bij de plaatselijke boulanger om ons laatste `Franse ontbijtje in te slaan. Een hartige hap voor later op de dag want het wordt een latertje vandaag We zijn vroeg vertrokken om nog op een beetje al redelijke tijd in Eindhoven en Almere te kunnen aankomen. Aan onze chauffeurs Wim en zijn vrouw Leida zal het niet liggen.

Gisteren was onze laatste dag die in het teken stond van afscheid nemen. Voor enkelen nog een laatste massage, zwembadsessie of andere behandeling. Anderen hadden zich opgegeven om boodschappen te gaan doen voor ons gezamenlijke diner/buffet en dat ook te maken. Er was een ploeg die de tafels feestelijk had gedekt met bloemetjes uit de tuin en prachtige organza tafellopers (de zingen voor je leven shawls!) Koffers moesten gepakt. Om efficient te kunnen vertrekken worden de grote tassen al vandaag naar beneden gebracht en in de bus geladen. Overal heerst bedrijvigheid en de laatste voorbereidingen om er met zijn allen een gedenkwaardige avond van te maken.

Hier en daar kosten de inspanningen meer dan was voorzien en is enig “ revitaliserende aandacht” nodig maar daarin kan ruim worden voorzien zodat iedereen uiteindelijk rond 17.30 bij elkaar is. Het is kenmerkend voor de sfeer van saamhorigheid en gemeenschappelijke verantwoordelijkheid  die er vanaf het begin geweest is. Dionne, onze regelaarster, opent de avond met een woordje en een ontroerend manier om afscheid van elkaar te nemen.  Eerst wordt ons gevraagd om kort samen te vatten wat kanker ons gekost heeft en wat het heeft opgeleverd om dan aan te vullen of de week je heeft gebracht wat je gewenst/gehoopt had. Ik aarzel even of ik het verlies van mijn baarmoeder zal noemen als wat kanker me heeft gekost; het voelt nog steeds zo verdrietig maar ik kies er toch voor om juist dat verdriet met deze bijzondere  en liefdevolle mensen te delen. Hier is het veilig om dat hardop uit te spreken. Dan staan we in twee rijen tegenover elkaar en zingen “ Bonsoir” naar elkaar, een liedje wat we hadden ingestudeerd om met of voor het Franse koor te zingen. Dat ging niet door en krijgt nu een heel andere invulling. We schuiven steeds een plaatsje op zodat je iedereen persoonlijk in de ogen kunt kijken. Ergens onderweg voelt het alsof ik voor de tweede keer bonsoir de naam van de persoon tegenover me wil zingen en aan het eind klinkt tegenover me Merci..... i.p.v. 2 maal bonsoir. Het maakt emoties  los en ontroering.

Nu we toch aan het bedanken zijn bieden we als deelnemers de leiding een speciaal en toepasselijk cadeautje aan met voor ieder een kaart met een persoonlijke boodschap. De glasgeblazen G sleutels aan een bijpassend koord om te dragen als halssierraad vallen in de smaak. Het blijkt dat de discussies over wie welke kleur moest krijgen goed hebben uitgepakt en de Oh’s en Ah’s  spreken boekdelen.

Als verrassing bieden we de leiding nog het prachtige lied van de meeuw aan wat we zonder de bezielende leiding van Heleen zingen.  : 

Even, zonder één beweging

ligt een meeuw gewichtloos op de wind

Dus als ik nu eens in zee ging

zou die mij dan wiegen als een kind

Heel je leven 

alle dagen

ben je al gedragen en bemind

 Een lied wat we hebben gezongen in de kerk van Jean D’Arc op de heenweg en bij ons allen een bijzondere indruk heeft achtergelaten.1 soliste begint en wordt nog twee maal aangevuld met een volgende en de rest van de groep zingt het refrein mee. Het is onmiddellijk duidelijk dat Heleen een onmisbare rol heeft maar het heeft ook beslist zijn charme om het met zuiverheid van hart en af en toe een valse noot te zingen.

Dan is het wel tijd voor een wat luchtiger noot en de “ ervaringstraktatie” van de verjaardag van een van de deelnemers stond nog op de agenda. Het is droog en op het grasveld bij de vijver wordt met stokjes waaraan gekleurde repen crepepapier zitten rondgewerveld en gezongen op een joods lied wat door ons in het hart gesloten is. 


Jai dai dai. De kinderlijke vreugde en blijheid is van alle gezichten af te lezen. 

Geven valt hier naadloos samen met ontvangen. Genieten!!

Dan vallen we aan op het heerlijke buffet nadat een ieder heeft kunnen uitleggen welke heerlijkheden hij/zij heeft gemaakt. Het smaakt ons allemaal heerlijk en door af en toe van plaats te wisselen komen we elkaar aan tafel ook weer tegen. Er zijn nog bedankjes van Heleen  namens ons allemaal voorde geweldige staf van “ Le Mas Blanc” die ons in zoveel terwille is geweest. En we zingen voor Marjolein en Alma die ons iedere avond bij het diner zo hebben verwend met hun heerlijke eten maar vooral hun bijzondere hartverwarmende persoonlijkheid. Het lied van Claudia de Breij  “ Mag ik dan bij jou”  wordt wonderschoon door José gezongen en door de rest aangevuld en hierbij houdt Marjolein (en menig ander) het niet droog. Zoals we in Le Mas Blanc zeiden” Er werd weer flink gespetterd’ !!

Ook de andere stafleden worden niet vergeten en we zingen daarna nog een aantal prachtige liedjes en sluiten af in een kring terwijl we hand in hand met elkaar Bonsoir tweestemmig zingen. Het zou beslist geen schoonheidsprijs hebben gewonnen voor kritische oren maar “What the heck”; we luisterden met ons hart.

Om half elf moet Heleen ons echt naar bed sturen want we moeten vroeg op om om 7 uur weg te kunnen rijden. Er wordt nog intens afscheid genomen van degenen die er nog wat vakantie aan plakken of met ander vervoer naar huis reizen.

De volgende ochtend krijgen we als afscheid nog een flinke donderbui mee voor we wat klammig in de bus stappen en weemoedig zwaaien naar de achterblijvers; het is echt afgelopen. Na een geweldig avontuur met elkaar gaan we vol indrukken, ervaringen, nieuwe inzichten en een hart vol dankbaarheid naar huis.

Het zal nog lang in me “ nazingen”..................................