Vrijdag 10 Juni 2011 : Door Pieta

Precies een week geleden was onze laatste dag in Le mas Blanc  in Frankrijk.

Terug in Nederland vraagt het dagelijks leven weer veel aandacht en heeft de plaats ingenomen van het groepsgebeuren en alle verwennerij waar ik heb van mogen genieten.

Wat wel bij me is gebleven, ondanks alle eisen die het leven weer aan me stelt, is de innerlijke vreugde die het zingen en samenzijn in Frankrijk me heeft gebracht.

Ik betrap mezelf erop dat ik veel in mezelf maar soms gewoon hardop, op straat loop te zingen!

Vandaag hadden we onze laatste “Zingen voor je leven” koorrepetitie en kon ik iets overbrengen van de rijkdom die ik mee terug  heb mogen nemen.

Voor alle koorleden heb ik “de Meeuw” en “Alma” gezongen. Dat viel nog niet mee zonder de ondersteuning van muziek en meezingers! Ik begon Alma te zingen op de muziek van de meeuw…..

Afijn het kwam allemaal wel goed. De intentie was duidelijk.

Natuurlijk hebben we ook weer Ningun gezongen met een “estafette” met de twee stokjes met crêpepapier die ik had meegenomen uit Frankrijk. Dat werd ingegeven doordat ik  mijn  koorleden zo graag iets wilde laten proeven van de vreugde die we hebben gedeeld met elkaar.

Uiteindelijk zijn een aantal liedjes uit Frankrijk door ons koor meteen “geadopteerd” terwijl we in Frankrijk het lied “Ningun” (Jai dai dai) vanuit Oss hadden overgenomen.

Wat een geweldige vorm van “kruisbestuiving” als we elkaar in het hele land bij alle zingen voor je leven koren zo de vreugde door kunnen geven!

Zoals in Frankrijk de dag van afscheid aanbrak was dat vanochtend ook zo en heb ik met de stemexpressiedocente en onze dirigent op de piano iedereen de “Irish blessing” toegezongen voor een goede zomerstop en de wens dat we elkaar in september weer allemaal terugzien.

Niet zo vanzelfsprekend in een groep waarin de ervaring met kanker de gemeenschappelijke reden is voor het samenzijn.

Kortom ik ben weer geland in Oss en de hektiek van alle dag maar blijf de ervaringen koesteren!!

maandagochtend 5 juni, door Heleen

Het is niet te geloven, dat het alweer voorbij is.

Ik zit nu thuis te genieten van mijn Bapo-verlof ( de zg. “ouwelullen-uren” op de basisschool, waar ik drie ochtenden per week muziekles geef).

Heel kort gezegd: ik wist, dat deze reis voor iedereen heel bijzonder zou zijn, maar dat het zo bijzonder zou zijn had ik in mijn stoutste dromen niet verwacht. Echt alle deelnemers hebben niet alleen “gewoon”genoten van het zingen, het heerlijke eten en  de omgeving, maar echt een belangrijke belevenis ervaren door de diepgang van de sessies van Sjoerdje, Dionne en Martina in combinatie met het zingen.

Wat hebben we elkaar als team mooi aangevuld: als er een gesprek met een diep inzicht had plaatsgevonden, kon dat door het zingen al gelijk wat meer plek krijgen, “indalen”in het lichaam. En naarmate de dagen verstreken, zag je, dat iedereen lichter, vrolijker en opener werd. Er was plaats voor tranen, verdriet, en door de muziek werden we weer meegenomen in wellicht eerst nog dieper verdriet, maar daarna lichtheid, kracht en vrolijkheid.

Dat dit zoveel teweeg zou brengen bij iedereen, inclusief onszelf, had ik misschien ooit heel in het begin van dit hele traject gehoopt, maar door alle regeldingen erom heen ook weer een beetje vergeten. Het enige, wat ik dit jaar wist was: we gaan dit regelen, hoe dan ook.

Ik wil trouwens niet beweren, dat alles rimpelloos is verlopen; er zijn ook moeilijke dingen gebeurd. Maar dat hoort erbij, dat weet je van te voren. Het was heerlijk, dat we als team constant met elkaar in contact bleven, en elkaar aanvulden.

Zo ongeveer op dinsdag hadden we allemaal het gevoel: ja, het is goed, iedereen is gearriveerd op de plaats waar zij/ hij thuishoort.

En nu: het einde van de reis, het begin van het doorgaan. We hebben talloze ideeën over hoe verder. Dat komt later. Nu gaan we eerst terug naar de basis: wie zijn wij met de ervaring van deze reis?

Blijf de blog lezen: we zullen U op de hoogte houden van de ontwikkelingen, die we doormaken. En wie weet, is er een mogelijkheid, dat U ook een belangrijke steen kunt bijdragen aan Zingen voor je Leven in Frankrijk.

In dankbaarheid, namens het team, Heleen van der Heul

5 juni 2011

Vanuit de bus op de terugweg, door Pieta

Daar zitten we dan in de bus op weg naar huis terwijl het buiten om ons heen bliksemt en regent; tijd om de zon thuis op te zoeken.!

We zijn even gestopt in Saint Ambroix bij de plaatselijke boulanger om ons laatste `Franse ontbijtje in te slaan. Een hartige hap voor later op de dag want het wordt een latertje vandaag We zijn vroeg vertrokken om nog op een beetje al redelijke tijd in Eindhoven en Almere te kunnen aankomen. Aan onze chauffeurs Wim en zijn vrouw Leida zal het niet liggen.

Gisteren was onze laatste dag die in het teken stond van afscheid nemen. Voor enkelen nog een laatste massage, zwembadsessie of andere behandeling. Anderen hadden zich opgegeven om boodschappen te gaan doen voor ons gezamenlijke diner/buffet en dat ook te maken. Er was een ploeg die de tafels feestelijk had gedekt met bloemetjes uit de tuin en prachtige organza tafellopers (de zingen voor je leven shawls!) Koffers moesten gepakt. Om efficient te kunnen vertrekken worden de grote tassen al vandaag naar beneden gebracht en in de bus geladen. Overal heerst bedrijvigheid en de laatste voorbereidingen om er met zijn allen een gedenkwaardige avond van te maken.

Hier en daar kosten de inspanningen meer dan was voorzien en is enig “ revitaliserende aandacht” nodig maar daarin kan ruim worden voorzien zodat iedereen uiteindelijk rond 17.30 bij elkaar is. Het is kenmerkend voor de sfeer van saamhorigheid en gemeenschappelijke verantwoordelijkheid  die er vanaf het begin geweest is. Dionne, onze regelaarster, opent de avond met een woordje en een ontroerend manier om afscheid van elkaar te nemen.  Eerst wordt ons gevraagd om kort samen te vatten wat kanker ons gekost heeft en wat het heeft opgeleverd om dan aan te vullen of de week je heeft gebracht wat je gewenst/gehoopt had. Ik aarzel even of ik het verlies van mijn baarmoeder zal noemen als wat kanker me heeft gekost; het voelt nog steeds zo verdrietig maar ik kies er toch voor om juist dat verdriet met deze bijzondere  en liefdevolle mensen te delen. Hier is het veilig om dat hardop uit te spreken. Dan staan we in twee rijen tegenover elkaar en zingen “ Bonsoir” naar elkaar, een liedje wat we hadden ingestudeerd om met of voor het Franse koor te zingen. Dat ging niet door en krijgt nu een heel andere invulling. We schuiven steeds een plaatsje op zodat je iedereen persoonlijk in de ogen kunt kijken. Ergens onderweg voelt het alsof ik voor de tweede keer bonsoir de naam van de persoon tegenover me wil zingen en aan het eind klinkt tegenover me Merci..... i.p.v. 2 maal bonsoir. Het maakt emoties  los en ontroering.

Nu we toch aan het bedanken zijn bieden we als deelnemers de leiding een speciaal en toepasselijk cadeautje aan met voor ieder een kaart met een persoonlijke boodschap. De glasgeblazen G sleutels aan een bijpassend koord om te dragen als halssierraad vallen in de smaak. Het blijkt dat de discussies over wie welke kleur moest krijgen goed hebben uitgepakt en de Oh’s en Ah’s  spreken boekdelen.

Als verrassing bieden we de leiding nog het prachtige lied van de meeuw aan wat we zonder de bezielende leiding van Heleen zingen.  : 

Even, zonder één beweging

ligt een meeuw gewichtloos op de wind

Dus als ik nu eens in zee ging

zou die mij dan wiegen als een kind

Heel je leven 

alle dagen

ben je al gedragen en bemind

 Een lied wat we hebben gezongen in de kerk van Jean D’Arc op de heenweg en bij ons allen een bijzondere indruk heeft achtergelaten.1 soliste begint en wordt nog twee maal aangevuld met een volgende en de rest van de groep zingt het refrein mee. Het is onmiddellijk duidelijk dat Heleen een onmisbare rol heeft maar het heeft ook beslist zijn charme om het met zuiverheid van hart en af en toe een valse noot te zingen.

Dan is het wel tijd voor een wat luchtiger noot en de “ ervaringstraktatie” van de verjaardag van een van de deelnemers stond nog op de agenda. Het is droog en op het grasveld bij de vijver wordt met stokjes waaraan gekleurde repen crepepapier zitten rondgewerveld en gezongen op een joods lied wat door ons in het hart gesloten is. 


Jai dai dai. De kinderlijke vreugde en blijheid is van alle gezichten af te lezen. 

Geven valt hier naadloos samen met ontvangen. Genieten!!

Dan vallen we aan op het heerlijke buffet nadat een ieder heeft kunnen uitleggen welke heerlijkheden hij/zij heeft gemaakt. Het smaakt ons allemaal heerlijk en door af en toe van plaats te wisselen komen we elkaar aan tafel ook weer tegen. Er zijn nog bedankjes van Heleen  namens ons allemaal voorde geweldige staf van “ Le Mas Blanc” die ons in zoveel terwille is geweest. En we zingen voor Marjolein en Alma die ons iedere avond bij het diner zo hebben verwend met hun heerlijke eten maar vooral hun bijzondere hartverwarmende persoonlijkheid. Het lied van Claudia de Breij  “ Mag ik dan bij jou”  wordt wonderschoon door José gezongen en door de rest aangevuld en hierbij houdt Marjolein (en menig ander) het niet droog. Zoals we in Le Mas Blanc zeiden” Er werd weer flink gespetterd’ !!

Ook de andere stafleden worden niet vergeten en we zingen daarna nog een aantal prachtige liedjes en sluiten af in een kring terwijl we hand in hand met elkaar Bonsoir tweestemmig zingen. Het zou beslist geen schoonheidsprijs hebben gewonnen voor kritische oren maar “What the heck”; we luisterden met ons hart.

Om half elf moet Heleen ons echt naar bed sturen want we moeten vroeg op om om 7 uur weg te kunnen rijden. Er wordt nog intens afscheid genomen van degenen die er nog wat vakantie aan plakken of met ander vervoer naar huis reizen.

De volgende ochtend krijgen we als afscheid nog een flinke donderbui mee voor we wat klammig in de bus stappen en weemoedig zwaaien naar de achterblijvers; het is echt afgelopen. Na een geweldig avontuur met elkaar gaan we vol indrukken, ervaringen, nieuwe inzichten en een hart vol dankbaarheid naar huis.

Het zal nog lang in me “ nazingen”..................................

woensdag tot en met zaterdag verslag van Dick

Woensdagmorgen is er weer zangexpressie en stemmen uitproberen. ’s Middags vrij, en een gevarieerd aanbod van “ lichaams- en geestbehandelingen” . Om half acht is er weer een voortreffelijk diner. Omstreeks 10 uur verlaten de laatste gasten het sfeervolle restaurant.

Deze dag heeft weer voldoende stof opgeleverd om over na te denken.

Donderdagmorgen om 8.30 weer een heerlijk ontbijtje. Om half tien starten we weer met zangexpressie. We zingen om de beurt voor elkaar, waardoor een mooie sfeer ontstaat.. Tijdens de repetitie oefenen we voor de vrijdagavond. ’s Middags zijn we weer vrij. ’s Avonds een superdiner met parelhoen. Klarie verrast de leiding op bijzondere wijze met een persoonlijk praatje voor iedereen.  Het is een hartverwarmende afsluiting van een mooie dag.

Vrijdagmorgen: vijf uur wakker. Ik overpeins de dagen, die we hebben meegemaakt, en in het bijzonder de mensen, die daar in voorkomen. Om 9.30 de laatste lichamelijke oefeningen van deze week, met daarna het oefenen voor de grand finale vanavond. Dan pakken we onze koffers, en brengen we die naar het vrachtwagentje van Jan. Vanmiddag brengen Tein ze alvast naar de bus, die het weggetje naar boven volgens Jan niet kon rijden, maar volgens de chauffeur makkelijk!!

We gaan ons eigen diner maken. Dionne brengt ons binnen 20 minuten naar de Carrefour voor de boodschappen, twee winkelwagentjes met een kop erop..Dat moet voldoende zijn.

Iedereen gaat druk aan de slag. Om half acht schuiven we aan de mooi gedekte tafels aan. De speciale ploeg voor de tafels, heeft prachtige bloemen geschikt met behulp van Jolanda van Le Mas.

De wijn vloeit uitbundig, en er is een grote hoeveelheid hapjes. Na afloop van het diner wordt er weer uit volle borst gezongen. Iedereen is gekleed in witte kleding met mooie Zingen voor je Leven sjaals. De echtgenoten en de leiding van Le Mas zijn uitgenodigd. Na een warm afscheid van de staf van Le Mas blanc gaat iedereen tevreden naar zijn bedje.

Zaterdag morgen vijf uur: ik word wakker van een zware klap: onweer! Om 6.30 gaat de laatste handbagage naar beneden. Wij, de kloostergangers ,dalen in de gietende regen af naar de bus. Na een korte stop bij de plaatselijke bakker om verse croissants en ander lekkers in te slaan, slingert de bus zich via kronkelige binnenwegen naar de autoroute. Het weer klaart zienderogen op, en in no time gaan de vesten en jassen in het bagagerek. Na enkele welkome stops arriveren wij om 17.30 in Luxemburg.

Donderdag 2 juni : Door Pieta

Het zonnetje lijkt er vandaag zin in te hebben maar blijft de rest van de dag toch te aarzelend achter de wolken verstoppertje spelen. De harde wind is gaan liggen en er is een aangenaam temperatuurtje.
De vroege vogels: een ochtend samenzijn om de dag mee te beginnen, om 7.30, was voor een enkeling nog niet te vroeg.
Als echt die-hards zitten we , nu het droog is, om 8.30 toch weer met zijn allen buiten aan het ontbijt.
Dionne, onze regelaar, neemt even het programma door en we realiseren ons met enige schrik dat morgen alweer onze "afscheidsdag" is aangebroken !
We zijn aan elkaar gewend , gewaagd en gehecht  geraakt door alles wat er uitgewisseld is.
Sjoerdje heeft weer een prachtige stembevrijdings-oefening voor ons. We zingen elkaar de gevoelens van de afgelopen week toe met als afsluiting in een kring een "stemcadeautje" aan elkaar. Het is een bijzondere ervaring waarin allerlei verschillende emoties hun plaats krijgen. Ontroering was vooral de mijne.

Na de thee volgt , zoals bijna elke ochtend, het gezamenlijke zingen. Nu onze afspraak met het Franse koor niet doorgaat; zij hebben om onduidelijke redenen afgezegd, oefenen we liedjes om voor de staf (en tegelijk onze verwenners van Le Mas Blanc) te zingen.

Aan het eind van de oefensessie komen de djembé's ( Afrikaanse trommels) te voorschijn en wordt er swingend en met elkaar muziek-makend en dansend afgesloten. Het is mooi om te zien en voelen hoe ieder in deze groep op zijn/haar manier een plekje heeft ingenomen en voor zichzelf grenzen verkent en verlegt.
Wil je luisteren ? Dan luister je
Wil je mee muziek maken? Dan maak je muziek
Wil je dansen? Dans
Wil je toeschouwer zijn? Ook dat is goed

Terwijl ik dit schrijf hoor ik in de verte een koekoek zijn lied zingen en beneden me in het hoofdgebouw/restaurant hoor ik een deel van de groep zingen; flarden van die muziek en soms de djembé komen af en toe op de wind aandrijven.

Mijn slaapplek: "het zonnehuis", door ons Zonnetempel genoemd, staat wat hoger op de heuvel, dan het hoofdgebouw en heeft een prachtig uitzicht over de bergen en als hij zichtbaar is, de zonsondergang, en oh die prachtige sterrenhemel.
Af en toe vallen er uit de donkere wolken wat regendruppels, maar het is te lekker om naar binnen te gaan.
Na het zingen vanmorgen kon ik de lokroep van het zwembad niet langer weerstaan en "bommetje".
Nou dat was wel even schrikken want het bad is niet verwarrrrrrmd en was de afgelopen dagen zonder zon best afgekoeld. Toch was het heerlijk.

Ook ik heb me vandaag weer overgegeven aan een middagdutje, want de dagen zijn vol met ervaringen, indrukken, uitwisseling, persoonlijke behandelingen , en dat hazenslaapje was heerlijken voelde ook wel nodig.

Pieta

Donderdag 2 juni, Heleen

Het weer is vandaag lekker fris, gelukkig warmer dan gisteren: we hebben buiten kunnen ontbijten.
Een prachtige Vroege Vogel klankmeditatie met Sjoerdje. Even toelichten: Vroege Vogellessen zijn de vrije lessen, die voor het ontbijt plaats vinden. De ene keer zijn we met zijn zessen, de andere keer met zijn allen. Klankmeditatie: we zingen klanken, die bij onze verschillende energiecentra passen. het werkt verruimend in je lichaam.
Vanwege het nog iets frisse weer gaf Sjoerdje haar stembevrijdingsles in het Jaargetijdenhuis. Het laatste gedeelte van de les hebben  we in een kring om de beurt voor elkaar gezongen.
De zangrepetitie was spannend: Tiebié Paiom vierstemmig!! In groepen onder leiding van José, Cora, Janet, Heleen en Sjoerdje studeerden we de stemmen op verschillende locaties in. En toen: samen zingen!!! Het was gelijk prachtig. Marjolein, onze kok, en een echtgenoot van een van de deelnemers zongen mee.
Dit russische danklied stemt ook daadwerkelijk iedereen dankbaar en eerbiedig. De klanken zijn zo prachtig. Om het verschil in sfeer lekker groot te maken kwamen daarna de vier djembees en alle ritme instrumenten tevoorschijn. Een swingende afsluiting.
Straks om kwart voor vier weer sessies, Tog Chöd en zingen. Ik ga wat afrikaanse liedjes leren van 2 dames van een Zingen voor je Levenkoor.
Tot de volgende keer! Heleen

De Tog Chöd workshops : 1 juni , Door Janet

Deze week heb ik 2 workshops gegeven aan deelnemers die kennis wilden maken met deze Tibetaanse Zwaardkunst. Je leert allerlei bewegingen met een boken, een lichte, houten stok.
Het doel van deze sportvorm ( een combinatie van bewegingsmeditatie, dans en martial arts), is om overmatige gedachten en emoties te doorsnijden met het zwaard, loskomen van gepieker, angst, frustratie en boosheid en omzetten naar daadkracht, balans en zelfvertrouwen. Loslaten wat je niet meer nodig hebt. Maandag waren er 7 en vandaag 5 deelnemers.
Lekker buiten op het veld hebben we de eerste basisbeweging ingeoefend, waarbij er een krachtig "HA" over het terrein schalde. "HA" opent het borstgebied en is de klank van het hart. Het was heerlijk om iedereen in z'n element te zien zwaarden.

Vandaag was er geen zon, wel een hoop wind! Het was stoeien met de elementen. De grond onder onze voeten, de wind door onze haren, het vuur van onze kreten en adem en het water in de vorm van een stroom van gevoelens en emoties. Naast "HA" nodigde ik de deelnemers uit om ook andere klanken te maken. JA, NEE, STOP, HO,KOM,GA !

Fantastisch mooi om te zien hoe een ieder in z'n kracht kwam en dit uiting kon geven aan eigen bewegingen, gebaren en klanken. Dank jullie wel, het maakt me zo blij !

Janet

maandag 30 mei en dinsdag 31 mei : Door Dick

Tijdens het stemwerk op maandagmorgen is er wat hilariteit over een aanwijzing van Sjoerdje : “Laat je schouders praten” waarop Mariette ineens op mij af komt en zegt : “ heb jij wel eens gehoord dat schouders kunnen praten?” Hilariteit alom !

Sjoerdje zegt dat er kreten mogen worden geslaakt. Dit gebeurt dan ook met volle overtuiging .

Na een half uurtje vind ik het wel welletjes en ga ik verder met aan dit blog schrijven, om u thuis een indruk van onze ervaringen te geven.

Met nadruk zeg ik : een “indruk” Want je moet er bij zijn om te ervaren wat het in het echt allemaal voorstelt.

Yes! We gaan weer samen zingen ! We zingen er op los alsof we nooit iets anders hebben gedaan. Aan het slot brengen wij de klassieker van Ramses : Zing–vecht-huil-bid-lach-werk en bewonder. De stukken vliegen er van af. Aan het eind vernemen wij tot onze spijt dat het gezamenlijk zingen met het Franse koor niet door kan gaan. In verband met ziekte van de dirigent. ’s Avonds is het tijdens en na het diner een gekeuvel van belang. Het was wederom een dag met een divers aanbod van activiteiten.

De individuele sessies worden zeer gewaardeerd.

Dinsdagmorgen op tijd naar de lokale markt, voor de gezelligheid en om inkopen te doen. Jammer voor ons dat het in de loop van de ochtend is gaan regenen. Maar de meesten zitten lekker op een terras koffie of thee the drinken. Rond 13.00 uur brengen Frank en Dionne ons terug naar Mas Blanc, wel met een omweg voor Frank. Maar Dat is ook niet onaardig. Na de lunch blijven wij in onze “kapel”  waar ons logies is, omdat de regen geen buitenactiviteit toelaat, gaan we op in lezen.

Het avondeten moesten we zelf verzorgen met inkopen van de markt. Van 17.00 uur  – 19.00 uur wordt er door de Franse wijnboer Patrick uitleg gegeven over het maken en verwerken van diverse soorten wijn die wij kunnen proeven.

Na afloop zien wij een aantal deelnemers een paar flessen kopen en soldaat maken. ’s Avonds houdt iedereen zichzelf bezig. 

Woensdag 1 juni, middag

Het is mooi om te zien, hoe iedereen op zijn/ haar manier is geland in Le Mas Blanc. Alles, wat we hier willen doen, heeft nu alle ruimte om te gebeuren: Janet geeft 's middags een Tog Chöd workshop aan geïnteresseerden, de individuele sessies massage, healing, pulsing enz. zijn helemaal volgeboekt. Iedereen krijgt een gratis sessie, en heeft zich opgegeven voor een extra sessie. Sjoerdje, Dionne en Martina hebben het er maar druk mee.
Vanmorgen hebben we heerlijk gedanst met Shakti-energie ( levensenergie) met Martina, en eindigden we in een kleine kring, zingend. Het was weer een mooie overgang naar de repetitie. Er waren mensen, die vertelden, waarom zij een bepaald lied hadden ingebracht, wat ontroerde. Tranen te over, en daarna is er dan ook weer ruimte voor lichtheid en kracht. Daar hoort dan weer Gabriëlla's song bij, of Zing, vecht.. van Ramses Shaffy. Mooi, dat er steeds meer inbreng, persoonlijk of muzikaal, is.
Het was een geweldige morgen!
Janet en José hebben weer een geweldige lunch voor de leiding gemaakt, waar we elke keer heel blij mee zijn: we hebben gewoon geen tijd om iets lekkers te maken. We voelen ons als leiding gesteund.
Straks om 15.45 gaan we zingen met degenen, die daar zin in hebben( meestal is dat iedereen, behalve degenen, die een sessie hebben.
Overigens: er borrelen ideeën omhoog, om de volgende keer meer "mannelijke" dingen aan te bieden. Onze aanwezige mannen, die als " aanhangende partner" mee zijn, doen ook steeds meer mee met het programma. Dat is super!! We hebben het idee, dat deze reis voor meer mannen fijn zou kunnen zijn.

Als het goed is, staat er vanavond een bijdrage van een deelnemer op de blog.
Tot de volgende keer, Heleen

De wandeling : Dinsdag 31-5 en : ziekteverschijnselen :woensdag 1-6 Door Pieta

Wandeling in de omgeving via het kapelletje van Lachom. Dit kapelletje staat er ter nagedachtenis aan een lokale schaapherder die zich heeft ingezet voor melaatsen (lepralijders) die uit de gemeenschap waren verstoten. toen hij zelf lepra kreeg en daarvan genas werd de plaats van de leprakolonie een bedevaartsoord ( een soort plaatselijke Lourdes).

We klimmen onder leiding van Tein , de manager van le Mas Blanc, omhoog. Af en toe voelt het meer als een stoomlocomotief die zich omhoogworselt, want lijven die allemaal in meerdere of mindere mate nog de effecten van chemotherapie en/of bestraling nog te boven moeten komen, voelen de spanning goed.

Maar we komen redelijk droog boven en worden beloond met een prachtig uitzicht.

Hanneke luidt de bel van het torentje in de kapel. Zouden ze op Le Mas Blanc horen dat we boven zijn ?

Na het kapelletje, waar ook een wat roestig kruis staat wat herinnerd aan de slachtoffers van "le resistance" in de oorlog, gaat de tocht verder in de druilerige regen.

De uitzichten zijn prachtig en we lopen afwisselend in open stukjes en tussen bomen en struiken. Prachtige tamme kastanjes, de ze hier "broodboom" noemen omdat er in het verleden van de kastanjes brood werd gebakken. Nu vind je in de winkels overal kastanjesiroop, kastanjelikeur ( lekker!!), kastanjes in blik.

Ook vertelt Tein over de zijde-industrie die hier kleinschalig heeft gefloreerd omdat moerbeibomen hier van nature voorkomen en zijderupsen een unieke voorkeur voor moerbeibomen hebben.

Door de principes van "groot=goedkoop" is dat weg geconcurreerd door de Chinese zijde-industrie.

De regen houdt stug vol en paraplu's en regenjassen komen te voorschijn ; het bladerdak van de bomen raakt verzadigd en begint te lekken....De stemming blijft echter goed, ook na een lastig stukje afdaling over, door de regen glibberig geworden, stenen. Onze knieën knikken van de inspanning maar gelukkig tovert één van ons wat calorieën uit haar rugzak.

We vervolgen onze wandeling via een vervallen huis van twee verdiepingen, het is er droog en we fantaseren over haardvuur en warme koffie!

Het laatste stukje verlangen we naar droge kleren, een warme douche en we hebben wel zin het "gelag" ( een drankje) dat Tein ons in het vooruitzicht heeft gesteld. We begrijpen nu de betekenis van " een hard gelag" .

Op wonderlijke wijze bungelt er een onderkaak van een everzwijn aan een boomtak. Was dit ooit een doorgangsroute van Asterix en Obelix ?? 

De meeste dieren houden zich schuil, maar 1 eekhoorntje haast zich weg in een boom. Om ongeveer half drie komen we achter " het zonnehuis" , de bungalow die is omgedoopt tot zonnetempel, weer terug op het terrein. Als verzopen katten, moe maar voldaan, haasten we ons naar een warme douche en ons welverdiende gelag.

Woensdag 1-6 :

Plotseling optredende ziekteverschijnselen aan het ontbijt. Het deed het meeste denken aan acute onthoudingsverschijnselen. Gelukkig werd de, op alles voorbereide, groepsleiding snel ingeschakeld.

Als bij toverslag verdwenen alle verschijnselen nadat een pot Nutella op tafel verscheen !!

Door Pieta.

Zingen!!

Je zou toch haast vergeten, om wat te schrijven over ons hoofdthema van deze week: zingen voor je leven!!!
Vandaag kunnen we mooi voortborduren op wat we de afgelopen dagen hebben gezongen. We hebben een mooie Berceuse russe, die eigenlijk was bedoeld, om met het franse koor uit Casteljau te zingen. Helaas blijkt nu, dat het koor niet komt, maar het lied is prachtig, en we willen er graag voor studeren.
Dat het koor niet komt vinden we trouwens helemaal niet erg: nu kunnen we helemaal onze eigen laatste avond inrichten.
Vandaag beginnen we met Tiebie Poem, een prachtig russisch danklied.
Het idee van Heleen was, om Gabriella's Song uitgebreider te doen, maar ik merk, dat het voluit zingen van de prachtige nederlandse tekst zijn werk zo goed doet, dat we voor het meerstemmige werk beter aan Tiebie kunnen werken.
Verder hebben we morgen een afrikaanse repetitie, want we hebben ten slotte niet voor niets 4 djembees mee.
Ik stop weer, want zometeen gaat Martina Shaktidans met ons doen.
Helaas is het weer een beetje omgeslagen: het is koud, het waait hard, gelukkig wel droog. We gaan proberen eerst buiten te dansen, en daarna in het restaurant zingen.
Tot de volgende keer, Heleen

Dinsdag 31 mei

Vanuit het Vierjaargetijdenhuis weer een bericht van Heleen. Morgen hopen we ook nog een bericht van Dick, die het verslag over de eerste twee dagen ook heeft gemaakt.
Gisterenavond keken wij van de leiding elkaar in de ogen en dachten: ja, nu zijn we geland, nu is het goed! Iedereen is blij en heeft het naar zijn zin. Door het zingen, de lessen van Martina en Sjoerdje, de individuele sessies bij Dionne, Martina en  Sjoerdje, de heerlijke omgeving en de uitstekende verzorging van Le Mas komt iedereen echt dichtbij zichzelf.
Dat kan ook nog wel eens heftig zijn, maar ook daar heeft iedereen van te voren rekening mee gehouden. Niemand is verbaasd over wat er allemaal gebeurt.  Zoals de meeste deelnemers zich hebben voorgenomen zich fijner te voelen, als ze terugkomen, zo weet ook iedereen, dat dat natuurlijk niet zonder slag of stoot gaat.
Ook zijn er enkele deelnemers, die deze week oefenen in hun grenzen bewaken: tijdens het lichaams- en stemwerk kan hier mooi aandacht aan worden besteed. Sommigen van ons proberen een half uurtje en merken dan dat het klaar is. Anderen verwonderen zich dat ze het hele uur gewoon helemaal mee doen.

Vandaag stond de markt of een wandeling op het programma. Het weer heeft zich ook aangepast. Bewolkt en een graad of 19!
Een groep van 12 mensen is in de ochtend naar de markt in St. Ambroix geweest. Lekker cafe au lait op een terras, slenteren langs kraampjes met franse heerlijkheden en de franse mode passen en ......kopen!
Omdat we deze avond zelf zouden koken werd ook ruim ingeslagen voor een aantal heerlijke diners.
De groep die is gaan wandelen had een pittige klus! Tein zette  een stevige pas in. Even wennen na een aantal dagen van rustige beweging, chi neng als ochtendmeditatie en de relatief kleine afstanden op het terrein van Le Mas.  Na een geweldig mooie wandeling van zo'n 5 uur kwam iedereen lekker moe weer aan. Tijd om een warme douche te nemen, thee of vast een aperatief met de olijven van de huis/kamergenoten en onderuit te gaan voor een uurtje. Maar wat is die omgeving mooi!!! Omhoog langs de berg op, rusten bij de kapel en langs de bergkam weer terug. Grensverleggend.
En niet te vergeten een echte franse wijnproeverij aan het einde van de dag.
Tot de volgende keer! Heleen en Dionne

Berichtje van Heleen op maandag

Toen bekend werd, door omstandigheden nog geen twee weken geleden, dat Dionne met ons mee zou gaan als dagcoördinator en coach, zaten wij ons rijk te rekenen met de auto, die zij mee zou nemen: nu konden we ook een keer op een middag naar een terrasje!!
We hebben als leiding meerdere malen hartelijk gelachen om deze veronderstelling!
Zelfs nu we met zoveel leiding (drie docenten, een dagcoördinator, en een ICT vrouw) deze week begeleiden hebben we het ongelofelijk druk!
Zelf dacht ik van te voren wel eens: op 17 deelnemers hebben we best veel begeleiders, is het niet een beetje topzwaar? We kunnen nu allemaal oprecht zeggen: we zijn blij met de grootte en samenstelling van ons team!!!
We weten allemaal, dat we niet zomaar een groep mensen op vakantie zijn. Iedereen heeft een behoorlijke rugzak, en is ook van plan, om daar een beetje van achter te laten hier in Frankrijk. Ik heb genoten van de openheid, waarmee iedereen in de kerk van Domremi, de geboorteplaats van Jeanne d'Arc, zijn/haar symbool achterliet voor wat achtergelaten mocht worden. Het was een briefje, de laatste pilletjes tegen de misselijkheid, een half lokje laatste haar ( het hele lokje was teveel gevraagd). Sjoerdje begeleidde dit ritueel prachtig, en nodigde iedereen uit de zakdoekjes met tranen ook achter te laten: zo mooi.
Verder gaat de tijd enorm snel. Zo had ik het idee, om vandaag nog veel meer over mijn eigen ervaringen te laten weten aan iedereen, die geïnteresseerd is. Maar het is alweer half vier, en over een kwartier gaan er zes mensen met mij mee wandelen. Pieta heeft mooie kaarten, om als thema te gebruiken bij gesprekken tijdens het lopen.
Tot nu toe dus: geweldig, intens, mooie muziek, heerlijk zingen...
Tot de volgende keer! Heleen

zaterdag 28 mei en zondag 29 mei ; Casteljau en Le Mas Blanc

Vanmiddag (28 mei) heeft onze chauffeur ons laten zien wat voor vakman hij is, het was “ zwoegen” voor hem,  vooral de laatste kleine binnenwegen waren niet echt “ touringcar” vriendelijk. Een bocht was een uitdaging en na 2 keer heen en weer steken, konden we toch echt onze camping bereiken.

Om 18.30 arriveren we op een schitterende locatie van een camping in Casteljau midden in de natuur met veel stilte bos en een bergrivier.

’s Avonds heeft het team voor ons gekookt en hebben we gezellig met z’n allen in een grote kring gegeten. Er ontstaan geanimeerde gesprekken en bij sommigen komen ook de emoties boven van de afgelopen tijd.

De volgende ochtend een lekker Frans ontbijtje in het heerlijke ochtendzonnetje.

Voordat we naar Mas Blanc afreizen gaan we eerst nog naar de plaatselijke markt van Le Vans.

De markt is sfeervol en slingert zich tussen smalle straatjes en mooie gerenoveerde oude huizen omhoog naar het centrum. Een muzikant speelt melancholieke chansons op zij accordeon. Wat een ambiance.

Hanneke is jarig , hoera hoera, ze wordt door iedereen zowat fijngeknepen en ze geniet zichtbaar.

Na de markt rijden we naar onze eindbestemming . Mariette is bij ons achter in de bus komen zitten om gezellig maf te doen.  Claudia ziet er voor het eerst uitgeslapen uit.  Heleen meldt dat we vanaf nu allemaal op schema gaan.

Om half drie arriveren we bij de voet van de berg naar le Mas Blanc. Hier worden we opgewacht door Jan de Rooij, de eigenaar van le Mas Blanc die een vrachtwagentje heeft meegenomen voor de bagage.

Puffend en zwetend zijn de eersten boven na een stevige klim van anderhalve kilometer. Het weer kan niet beter, de hemel kleurt strak blauw, iedereen zoekt een schaduwplek onder een oude eik.

Tein stelt zich aan iedereen voor en vertelt hoe het eten is geregeld inclusief een surprise diner voor vanavond.

De allergie gevallen worden besproken. We eten volgens het table d’haut systeem, dat houdt in : er wordt aangeschoven waar er plaats is. De huishoudelijke zaken worden door Tein ook nog even uitgelegd. We krijgen allemaal onze kamers toegewezen.  Om half zes komen we bij elkaar om  groepjes van vier personen te vormen . Iedere dag is er een moment om met elkaar onze ervaringen uit te wisselen, opmerkingen en ideeen te geven.  Dionne  legt uit wat wij gaan doen deze week. Dan gaan we gezamenlijk de verjaardag vieren van Pieta en Hanneke.

Hanneke heeft voor een variëteit aan tapenades en olijven gezorgd, de rose en de wijn vloeien rijkelijk. Pieta en Hanneke worden vervolgens verrast met diverse cadeautjesvoor hun verjaardag. Ze zijn erg enthousiast.

Er is gelegenheid voor iedereen om zich in te schrijven voor verschillende sessies , zelfs zwaarddansen (Tog Chod) staat op het programma.

Om 20.00 uur schuiven we aan buiten op het terras voor een verrassingsdiner verzorgd door Marjolein, onze kok deze week. Iedereen geniet zichtbaar van het eten, de prachtige locatie , de natuur en de stilte.

Tegen elf uur zoeken de laatsten hun kamer op voor de nacht. Samen met de duisternis wordt het stil. In dit prachtige verbouwde klooster dat plusminus 700 jaar lang bewoond is geweest door 11 monniken en een abt van een orde waar we de naam van vergeten zijn. 

Na het ochtend ontbijt is er lichaamswerk van Martina.  Aansluitend onze eerste echt koorrepetitie midden in het bos. Het is wonderlijk mooi hoe de geluiden van de natuur zich mengen met onze zangstemmen.  

Tot 16.00 uur is iedereen vrij om te doen wat hij of zij wil . Vanaf 16.00 tot 18.00 uur zijn er facultatief individuele sessies , wandelen of iets anders.

Van 18.00 uur tot 18.30 vinden de dagbijeenkomsten van de kleine groepen plaats.  Fijn dat iedereen weer even zijn zegje kan doen.

’s Avonds is er weer een uitstekend diner  waarbij we het personeel hebben toegezongen als dank voor alle liefde en goede zorgen die wij ontvangen op deze inspirerende plek.

De eerste dagen in een notendop : door Dick

Op donderdag 26 mei om 8.15 vertrekken wij naar Eindhoven voor de opstapplaats van de tiendaagse reis naar Le Mas Blanc in de Ardêche.

Deze reis is georganiseerd door Heleen van der Heul uit Almere. Het was al jaren de droom van Heleen, om deze reis te organiseren.

17 deelnemers, waaronder maar liefst één man, 3 docenten en twee vrijwilligers, gaan zingen voor hun leven in Frankrijk.

De  bestemming is een afgelegen klooster in de prachtige Ardêche.

Om 10.25 arriveren wij bij de opstapplaats station Beukenlaan, waar kort na aankomst de bus van Nomadetours aankomt, waarin de meeste medereizigers al aan boord zijn.

Onze chauffeur Wim en zijn vrouw Leida brengen ons naar de plaats van bestemming.

Inmiddels hebben wij kennis gemaakt met alle deelnemers en vertrekken we om 11.15 richting Frankrijk

Kort na vertrek stelt Heleen ons voor aan onze medereizigers, en krijgen wij een zangboek uitgereikt. Iedereen is enthousiast en heeft er zin in.

Wij hebben ons achter in de bus genesteld, en tegenover ons zit Claudia uit Rotterdam. Even later schuift Sjoerdje, de stemexpressiedocente, aan voor een geanimeerd gesprek.

Zij vertrelt ons ondermeer, dat wij deze tien dagen terecht kunnen voor stemexpressie, voet- en lichaamsmassage speciaal aangepast voor exkankerpatienten.

Omstreeks 11.55 komen de eerste lekkernijen voorbij: zeeuwse bolussen, die wij, Clarie en Dick, hebben meegenomen. Dat viel bij iedereen in de smaak.

Rond 12.20 vindt de eerste zangoefening plaats met het lied Mno ga ja ljeta. Dit lied zullen we morgen in de Basilique Bois Chenu zingen. Deze kerk is gebouwd op de plek, waar Jeanne d’ Arc de schapen hoedde.

Ik weet zelf nog niet, waar ik met zijn stem ingedeeld zal worden. Inmiddels passeren wij om 12.45 de stad Luik.

Om 18.10 arriveren wij in Maxey sur Vaise, en worden wij begroet door Danielle en .. Verdeeld over het dorp krijgt iedereen een schitterende Chambre d’ hotes toegewezen. Aansluitend wordt er onder het genot van huisgemaakt appelsap een brioche gegeten.  Er wordt ter plaats nog met een aantal andere reizigers kennisgemaakt, die op eigen gelegenheid reizen met caravan en tent.

Om 19.30 is het verzamelen in de enige  auberge van het dorp. Wat een ambiance!! Bij aankomst in de prachtige tuin worden wij verwelkomd door ..., die ons tracteert op muziek uit een fraai gedecoreerde orque de barbarie ( draairogeltje). Er wordt spontaan gedanst. De stemming zit er nu helemaal in. Binnen de auberge betreden wij een schitterende, rustiek ingerichte ruimte.

Voor aanvang van het diner zegt Heleen een spreuk, die zij altijd met haar kinderen aan tafel uitsprak: “ De aarde heeft het voortgebracht, het rijpte door de zonnekracht, o, zon en aarde, die ons dit schenken, wij willen dankbaar aan U denken.”

Na een interessante uitleg van Heleen, hoe zij vanuit haar eigen ziekte tot deze bijzondere reis is gekomen, zingen wij enkele liederen, waaronder De Zeemeeuw, een lied van Hein Stufkens. Dit lied, met het refrein: “ Heel mijn leven, alle dagen, ben ik al gedragen en bemind” grijpt ons allen aan.

Omstreeks 22.00 verlaten de laatste dames en enkele heren de auberge voor een nachtrust in een oorverdovende stilte.

27 mei:

Na een verkwikkende nacht is het om 7.00 opstaan, want om 7.30 wordt in dezelfde auberge een voortreffelijk ontbijt geserveerd met stokbrood, croissants en wentelteefjes. Dit samen met de vier soorten zelfgemaakte jam zorgt voor goed begin van dag twee.

Om 8.30 vertrekken na een warm afscheid van Danielle en .. naar de Basilique bois Chenu. We worden opgewacht door de abb’’e ( pastoor), die ons over het leven en sterven van Jeanne d’ arc vertelt. De Basilique is pas afgebouwd in 1931, en wordt opgesierd door tableaux, die het verhaal vertellen over de glorie en tragedie, die Jeanne in haar korte leven ten deel is gevallen.

Aansluitend worden we stil, en zingen we onze liederen. Door de mooie stemmen en de uitstekende akoestiek is iedereen ontroerd. Sjoerdje vraagt ons in een grote kring samen te komen,. Een ieder van ons mag iets achter laten, wat hij/zij kwijt wil uit de ziekteperiode.  Dit mag uitgesproken worden, of gewoon alleen in een zak worden gestopt. Deze zak wordt buiten de Basilique symbolisch verbrand. Voor veel mensen is dit een emotioneel moment. Hand in hand wordt het lied Amen gezongen.

Al met al heeft dit bezoek een bijzondere betekenis, waarbij veel nog niet verwerkte emoties zichtbaar worden.

Om 10.00 vertrekken we naar Casteljau. Tijdens de lunch worden wij verrast met allerlei franse heerlijkheden, waaronder heerlijke franse kazen, en heerlijke quiches van Daniëlle. Het wordt nu al lastig, om niet teveel calorieën naar binnen te krijgen. Dat belooft nog wat!!!

Wij genieten van een overheerlijk diner met een voortreffelijke rosé. De stemming was al goed, maar wordt nu mede daardoor wat uitgelatener.

Morgen meer over onze eerste dag in Le Mas Blanc. De planning is om vanaf nu iedere dag een verslag te plaatsen.

We gaan naar Frankrijk!

Stel je eens voor: een plek waar je even helemaal tot rust kunt komen. Waar je kunt zingen met gelijkgestemden. Waar plek is voor expressie en reflectie. Voor wandelen en wijnproeven. En soms voor even helemaal niets. Met begeleiding van een professionele dirigent, en gespecialiseerde docenten voor lichaamswerk en stemwerk.

Dat is Zingen voor je Leven in Frankrijk:
van 26 mei tot 4 juni 2011, in de Franse Ardèche


Een zang- en verwenweek voor mensen die met kanker zijn geconfronteerd.


Via deze blog houden wij u op de hoogte van de activiteiten van de deelnemers.


Kijk ook eens op onze website voor meer informatie : www.zingenvoorjeleveninfrankrijk.nl