Woensdag 1 juni, middag

Het is mooi om te zien, hoe iedereen op zijn/ haar manier is geland in Le Mas Blanc. Alles, wat we hier willen doen, heeft nu alle ruimte om te gebeuren: Janet geeft 's middags een Tog Chöd workshop aan geïnteresseerden, de individuele sessies massage, healing, pulsing enz. zijn helemaal volgeboekt. Iedereen krijgt een gratis sessie, en heeft zich opgegeven voor een extra sessie. Sjoerdje, Dionne en Martina hebben het er maar druk mee.
Vanmorgen hebben we heerlijk gedanst met Shakti-energie ( levensenergie) met Martina, en eindigden we in een kleine kring, zingend. Het was weer een mooie overgang naar de repetitie. Er waren mensen, die vertelden, waarom zij een bepaald lied hadden ingebracht, wat ontroerde. Tranen te over, en daarna is er dan ook weer ruimte voor lichtheid en kracht. Daar hoort dan weer Gabriëlla's song bij, of Zing, vecht.. van Ramses Shaffy. Mooi, dat er steeds meer inbreng, persoonlijk of muzikaal, is.
Het was een geweldige morgen!
Janet en José hebben weer een geweldige lunch voor de leiding gemaakt, waar we elke keer heel blij mee zijn: we hebben gewoon geen tijd om iets lekkers te maken. We voelen ons als leiding gesteund.
Straks om 15.45 gaan we zingen met degenen, die daar zin in hebben( meestal is dat iedereen, behalve degenen, die een sessie hebben.
Overigens: er borrelen ideeën omhoog, om de volgende keer meer "mannelijke" dingen aan te bieden. Onze aanwezige mannen, die als " aanhangende partner" mee zijn, doen ook steeds meer mee met het programma. Dat is super!! We hebben het idee, dat deze reis voor meer mannen fijn zou kunnen zijn.

Als het goed is, staat er vanavond een bijdrage van een deelnemer op de blog.
Tot de volgende keer, Heleen

De wandeling : Dinsdag 31-5 en : ziekteverschijnselen :woensdag 1-6 Door Pieta

Wandeling in de omgeving via het kapelletje van Lachom. Dit kapelletje staat er ter nagedachtenis aan een lokale schaapherder die zich heeft ingezet voor melaatsen (lepralijders) die uit de gemeenschap waren verstoten. toen hij zelf lepra kreeg en daarvan genas werd de plaats van de leprakolonie een bedevaartsoord ( een soort plaatselijke Lourdes).

We klimmen onder leiding van Tein , de manager van le Mas Blanc, omhoog. Af en toe voelt het meer als een stoomlocomotief die zich omhoogworselt, want lijven die allemaal in meerdere of mindere mate nog de effecten van chemotherapie en/of bestraling nog te boven moeten komen, voelen de spanning goed.

Maar we komen redelijk droog boven en worden beloond met een prachtig uitzicht.

Hanneke luidt de bel van het torentje in de kapel. Zouden ze op Le Mas Blanc horen dat we boven zijn ?

Na het kapelletje, waar ook een wat roestig kruis staat wat herinnerd aan de slachtoffers van "le resistance" in de oorlog, gaat de tocht verder in de druilerige regen.

De uitzichten zijn prachtig en we lopen afwisselend in open stukjes en tussen bomen en struiken. Prachtige tamme kastanjes, de ze hier "broodboom" noemen omdat er in het verleden van de kastanjes brood werd gebakken. Nu vind je in de winkels overal kastanjesiroop, kastanjelikeur ( lekker!!), kastanjes in blik.

Ook vertelt Tein over de zijde-industrie die hier kleinschalig heeft gefloreerd omdat moerbeibomen hier van nature voorkomen en zijderupsen een unieke voorkeur voor moerbeibomen hebben.

Door de principes van "groot=goedkoop" is dat weg geconcurreerd door de Chinese zijde-industrie.

De regen houdt stug vol en paraplu's en regenjassen komen te voorschijn ; het bladerdak van de bomen raakt verzadigd en begint te lekken....De stemming blijft echter goed, ook na een lastig stukje afdaling over, door de regen glibberig geworden, stenen. Onze knieën knikken van de inspanning maar gelukkig tovert één van ons wat calorieën uit haar rugzak.

We vervolgen onze wandeling via een vervallen huis van twee verdiepingen, het is er droog en we fantaseren over haardvuur en warme koffie!

Het laatste stukje verlangen we naar droge kleren, een warme douche en we hebben wel zin het "gelag" ( een drankje) dat Tein ons in het vooruitzicht heeft gesteld. We begrijpen nu de betekenis van " een hard gelag" .

Op wonderlijke wijze bungelt er een onderkaak van een everzwijn aan een boomtak. Was dit ooit een doorgangsroute van Asterix en Obelix ?? 

De meeste dieren houden zich schuil, maar 1 eekhoorntje haast zich weg in een boom. Om ongeveer half drie komen we achter " het zonnehuis" , de bungalow die is omgedoopt tot zonnetempel, weer terug op het terrein. Als verzopen katten, moe maar voldaan, haasten we ons naar een warme douche en ons welverdiende gelag.

Woensdag 1-6 :

Plotseling optredende ziekteverschijnselen aan het ontbijt. Het deed het meeste denken aan acute onthoudingsverschijnselen. Gelukkig werd de, op alles voorbereide, groepsleiding snel ingeschakeld.

Als bij toverslag verdwenen alle verschijnselen nadat een pot Nutella op tafel verscheen !!

Door Pieta.

Zingen!!

Je zou toch haast vergeten, om wat te schrijven over ons hoofdthema van deze week: zingen voor je leven!!!
Vandaag kunnen we mooi voortborduren op wat we de afgelopen dagen hebben gezongen. We hebben een mooie Berceuse russe, die eigenlijk was bedoeld, om met het franse koor uit Casteljau te zingen. Helaas blijkt nu, dat het koor niet komt, maar het lied is prachtig, en we willen er graag voor studeren.
Dat het koor niet komt vinden we trouwens helemaal niet erg: nu kunnen we helemaal onze eigen laatste avond inrichten.
Vandaag beginnen we met Tiebie Poem, een prachtig russisch danklied.
Het idee van Heleen was, om Gabriella's Song uitgebreider te doen, maar ik merk, dat het voluit zingen van de prachtige nederlandse tekst zijn werk zo goed doet, dat we voor het meerstemmige werk beter aan Tiebie kunnen werken.
Verder hebben we morgen een afrikaanse repetitie, want we hebben ten slotte niet voor niets 4 djembees mee.
Ik stop weer, want zometeen gaat Martina Shaktidans met ons doen.
Helaas is het weer een beetje omgeslagen: het is koud, het waait hard, gelukkig wel droog. We gaan proberen eerst buiten te dansen, en daarna in het restaurant zingen.
Tot de volgende keer, Heleen